:quality(90))
:quality(90))
In deze aflevering van Rethinking Leadership spreekt Roemer Visser met Christopher O.H. Williams, voormalig Fortune 500-bestuurder, adviseur, spreker en auteur van C.O.U.R.A.G.E.: Seven Choices for Living a Life Without Regret. Williams bekleedde senior functies bij Nike, Adidas en VF Corporation, na eerdere rollen bij Gap, Goldman Sachs en Lehman Brothers. Volgens de gebruikelijke maatstaven had hij een uitzonderlijk succesvolle carrière opgebouwd. Toch besloot hij in 2018 de corporate wereld achter zich te laten.
Die beslissing vormt het vertrekpunt voor een persoonlijk en verdiepend gesprek tussen Roemer en Christopher over succes, vrijheid, purpose en moed. Roemer kijkt verder dan de carrièreswitch zelf en onderzoekt de diepere vragen erachter: wat is ervoor nodig om te stoppen met het volgen van een pad dat je heeft beloond, gevormd en bepaald hoe anderen naar je kijken?
Wanneer succes niet langer genoeg voelt
Christopher beschrijft zijn besluit in 2018 niet als een plotselinge afwijzing van het bedrijfsleven, maar als het resultaat van een groeiende afstand tot zichzelf. Hij was succesvol, dicht bij de top en nog steeds op weg omhoog. Maar het werk voelde niet langer volledig verbonden met wat voor hem werkelijk belangrijk was.
Hij beschrijft dat moment als een periode waarin hij zichzelf moest afvragen wat hij wilde nalaten, hoe hij zijn talenten kon inzetten en welke impact hij wilde hebben. Een gezondheidscrisis bij iemand uit zijn team bracht die reflectie in een stroomversnelling. Het herinnerde hem eraan hoe kwetsbaar het leven is en hoe gemakkelijk mensen volledig door hun werk kunnen worden opgeslokt, zonder stil te staan bij de vraag waarvoor dat werk uiteindelijk dient.
Zoals Christopher het verwoordt: “Waarom doen we het werk dat we doen, op de intensieve manier waarop we het doen, helemaal opgeslokt door alles, als het niet is om iets te bouwen dat groter is dan wijzelf?”
Die vraag vormt een van de rode draden van de aflevering. Roemer pakt haar op en verbindt haar met leiderschap in bredere zin. Als leiderschap alleen draait om prestaties, bonussen, groei of promotie, dan kan moed gemakkelijk in dienst komen te staan van een heel beperkt doel. De diepere vraag is: waar zet je je moed eigenlijk voor in?
De verborgen valkuil van succes
Roemer benoemt een herkenbare paradox: veel mensen streven naar succes omdat ze denken dat het vrijheid zal opleveren, maar raken onderweg juist steeds meer vastgezet.
Christopher herkent dat. Naarmate carrières groeien, bouwen mensen vaak een levensstijl, relaties, identiteit en verwachtingen rondom dat succes. Wat ooit vrijheid beloofde, kan langzaam veranderen in een structuur die beweging juist beperkt.
Christopher zegt: “Het gaat niet om wat we nodig hebben om te kunnen leven. Het gaat om wat we onszelf zijn gaan wijsmaken dat we nodig hebben.” Voor hem is dat precies waarom mensen met zichzelf in gesprek moeten blijven. Wat heb ik nodig? Wat wil ik? Wat heb ik al? En zijn die dingen nog met elkaar in balans?
Moed is handelen ondanks angst
Roemer brengt het gesprek vervolgens terug naar het woord dat centraal staat in Christophers werk: moed. Was dat wat hem in staat stelde om vragen onder ogen te zien die anderen misschien liever uitstellen?
Christophers antwoord is helder: moed.
Die definitie houdt het gesprek nuchter. Moed is niet hetzelfde als geen angst hebben. Het is het vermogen om te handelen wanneer angst, onzekerheid en risico aanwezig zijn. Voor Christopher betekende het verlaten van de corporate wereld meer dan afscheid nemen van een baan. Het betekende ook afstand nemen van een langgekoesterde ambitie, een vertrouwde identiteit en in zekere zin van een oude tribe.
Die overgang vroeg om meer dan één beslissing. Zoals Christopher zegt: “Soms moet je zulke keuzes maken, juist omdat je trouw wilt blijven aan wie je in wezen bent.”
Purpose geeft moed richting
In Christophers boek is C.O.U.R.A.G.E. een acroniem. De eerste letter staat voor commit to your purpose. Roemer vraagt waarom juist dat het beginpunt is.
Christopher legt uit dat moed iets nodig heeft om zich op te richten. Zonder diepere toewijding heeft moed geen richting. Zijn formulering is eenvoudig en krachtig: “Het is moeilijk om moedig te zijn voor iets wat je eigenlijk niet echt raakt.”
Hier verschuift het gesprek van persoonlijke transitie naar leiderschap. Veel gesprekken over leiderschap blijven transactioneel: hoe krijgen we meer prestaties, meer output, meer resultaat? Roemer daagt dat perspectief uit. Christopher bouwt daarop voort door te stellen dat leiders en organisaties vaak grote woorden gebruiken over hun purpose, maar in de praktijk al snel terugvallen op targets, kwartaalcijfers en prikkels.
Voor Christopher vraagt echt leiderschap om een sterkere verbinding tussen uitgesproken purpose en daadwerkelijke keuzes. Bedrijven hebben invloed, bereik en macht. Ze kunnen succesvol zijn én goed doen. Maar dat vraagt om leiders die bereid zijn om moeilijkere gesprekken te voeren in boardrooms, met collega’s en met aandeelhouders.
Begin met luisteren
Aan het einde van de aflevering vraagt Roemer wat mensen kunnen doen als ze hun purpose nog niet kennen. Christopher maakt het antwoord bewust niet te groots. Purpose begint niet altijd met een perfecte missieverklaring. Het kan ook beginnen met aandacht.
Wat raakt je? Waar stoor je je aan? Waar zie je spanning tussen wat een systeem zegt te doen en wat het in werkelijkheid doet?
Zijn advies is om “naar jezelf te luisteren en naar de wereld om je heen.” Purpose is in die zin niet iets wat je volledig uit het niets bedenkt. Vaak ontdek je het door beter te letten op waar je empathie, frustratie en energie al naartoe gaan.
Alles bij elkaar gaat deze aflevering niet simpelweg over het verlaten van de corporate wereld. Ze gaat over het onderzoeken van de structuren die we rondom succes bouwen en over de vraag of die structuren nog passen bij wie we willen worden. De dialoog tussen Roemer en Christopher nodigt leiders uit om dieper te beginnen dan effectiviteit: bij purpose, betekenis en de moed om iets te bouwen dat groter is dan zijzelf.